30/5/2007 - LANET!
LANET!
BAK YİNE DOLAŞIYORUM ACILARIN SOKAKLARINDA.
YİNE YALVARIYORUM HAYATA.
SAKLANIYORUM UMUTSUZ YARINLARA.
DAYANAMIYORUM, HAYATIN GİRDABINDA YOK OLMAYA.
ELLERİM TİTRERKEN, HAYATIM SİLİNİYOR.
GÖZLERİM KÜSMEZKEN, DALGALAR YÜREGİME VURUYOR.
DUDAKLARIM SUSMAZKEN, BASTIGIM HER YER SUSKUNLUK OLUYOR.
BEDENİM SARSILMAZKEN, EN BÜYÜK TSUNAMİLER BEDENİME SIZIYOR.
EN KUSURSUZ DÜŞÜNCELERİN BİLE; SAÇMA SAPAN OYUNCAGI OLUYORUM.
KORKUYORUM, TİTRİYORUM HAYATIN KARŞISINDA.
İLİKLERİMDE HİSSEDİYORUM HAYATIN ACILARINI.
DAMARLARIMDA TAŞIYAMIYORUM;
ŞU KAHROLASI MUTSUZLUKLARI.
MUTLULUKLARIMI SAVURUYORUM GÖZYAŞLARIMLA.
ACILARI ALIYORUM KUCAGIMA.
NE KADAR BEN ONLARLA YAPAMASAMDA.
ONLAR GİTMEK BİLMİYOR BENDEN…
BİLİYORUM MUTLULUKLARLA DOLU HER YOLUN KOLLARINDA ACILAR.
GİTMEK ÇOK ZOR,
KAÇMAYI İSE BOŞVER.
NASIL OLSA ACILAR BEDENİNE YİNE GİRER.
EN İYİSİ;
SEN HAYATI YAŞAMAYI BOŞVER.
DUDAKLARIM SESSİZ HAYRIKIRIŞLARLA BOZUYOR SUSKUNLUGUNU.
HAYALLERİM BİLE TERK EDİYOR BENİ.
YÜREGİMDE ACILAR, KAFAMDA BOŞ UMUTLAR.
SARILIYORUM ACILARA.
GÜVENİYORUM YİNE SAHTE MUTLULUKLARA.
| 
